+
نوشته شده در پنجشنبه 8 مرداد1388ساعت 1:55 توسط رضا بهادر
|
من فروتن بوده ام و به فروتنی، از عمق خواب های پریشانِ خاکساری خویش تمامی عظمت عاشقانه ی انسانی را سروده ام تا نسیمی بر آید. نسیمی برآید و ابرهای قطرانی را پاره پاره کند. و من به سان دریایی از صافی آسمان پر شوم - از آسمان و مرتع و مردم - پر شوم.
